Artur Telma o polityce

W kampanii wyborczej w końcu przychodzi taki moment, w którym opinia publiczna prowokuje konfrontacje. Liderzy partyjni i kluczowi kandydaci, nie mogą już bezkarnie obrzucać się błotem, jedynie przy pomocy reklam, ulotek czy naprędce organizowanych, partyjnych konferencji prasowych. Lud ma dość igrzysk, więc zaczyna wymuszać konkrety. Najczęściej konkrety owe przybierają formę poważnych debat politycznych. Nie są to wcale zwykłe rozmowy, bo są narzucone ważkie tematy i ramy czasowe. Debatą kieruje na ogół sprawny dziennikarz, który nie pozwoli dyskutantom na niesubordynację. Często w czasie takich spotkań, gdy polityk staje twarzą w twarz z bezpośrednim swoim konkurentem, cała prawda wychodzi na jaw. Wtedy okazuje się z jakiego formatu człowiekiem mamy do czynienia. Debaty są przeważnie dyskutowane jeszcze przez dość długi czas, a publiczność czyli potencjalni wyborcy oceniają, kto zwyciężył. Zwykle tego rodzaju spotkania mają wielką moc, bo rzadko zdarza się, by w prawdziwych wyborach wygrał ktoś, kto przegrał debatę. Sondaż. Czym, że jest sondaż? Wyborczym bogiem, wyznacznikiem sukcesu, kreatorem rzeczywistość, bronią numer jeden, która pozwala na sterowanie wydarzeniami. W końcu to jak wyglądają słupki poparcia, zależy najczęściej od tego, kto je zamawia. W końcu znane są w historii liczne przypadki konferencji prasowych, zwoływanych z okazji oszałamiającego wzrostu poparcia. Cóż, metoda walki wyborczej jak każda inna, pod warunkiem, że skuteczna. A tego odmówić jej nie można. Badania opinii publicznej robią wrażenie, szczególnie, gdy dołoży się opisy grupy, którą pytano o zdanie czy użyje się dla podkręcenia atmosfery kilku trudniejszych słów, nadających całemu przedsięwzięciu pozory rzetelności naukowej. Wiadomo, że wyniki sondaży zmieniają się zależnie od tego, kto i kogo o zdanie pyta. Tylko, tą oczywistą prawdą nikt się nie przejmuje, zwłaszcza w momencie, gdy wyniki sondażu wypłyną już do mediów, a potem są bezkrytycznie przez nie powtarzane. Zanim się zaczniemy nimi jakoś bardziej przejmować lepiej chyba zastanowić się nad ich pochodzeniem.

Polityka to pojęcie, które wiąże się z naukami społecznymi, jednak samo słowo rozumiane jest na wiele różnych sposobów. Słowo to pochodzi od polis czyli państwo-miasto, natomiast samo poly znaczy różnorodność, mnogość. Arystoteles rozumiał to pojęcie jako sztuka, umiejętność rządzenia państwem, którego celem jest wspólne dobro. W okresach późniejszych czyli starożytności i średniowieczu również idealizowano polityków i wywodzono ją z praw natury, która służyła tłumaczeniu niesprawiedliwych podziałów na rządzących jako tych uprzywilejowanych i osoby, które im podporządkować się muszą. Dopiero w późniejszych czasach rozpoczęła się obiektywizacja spostrzeżeń na temat polityki i jej roli w tworzeniu państwa. Współczesna definicja polityki mówi nam zatem o przezwyciężaniu sprzecznych interesów, ale także o uzgodnieniach dotyczących zachowań społeczeństwa za pomocą różnych technik: manipulacji, negocjacji. W politykę „bawią się” nie tylko mądre głowy z sejmu, ale także studenci, którzy potrafią być doskonałymi politykami. Bo jak inaczej można nazwać działalność w samorządzie studenckim? Niektórzy się oburzą i stwierdzą, że organizacja ta nie ma nic wspólnego z polityką, że chodzi tu o aktywność studencką, zdobywanie doświadczenia, możliwości rozwoju. Tak, to wszystko prawda – ale nie pozwolę odebrać sobie mojego twierdzenia. Studenci, którzy trafiają do samorządu studenckiego również próbują zarządzać „małym państewkiem”, a raczej jego społecznością akademicką dla wspólnego dobra – co zgadza się jeszcze z poglądami Arystotelesa. Jak im to wychodzi – nie mi to oceniać. Wiadomo, jak to w życiu – bywa różnie, zdarzają się zarówno poważne upadki, jak i wielkie wzloty. Podobnie, niestety bywa wśród polityków, którzy „prowadzą statek o imieniu Polska właśnie”. Niestety, im zdarzają się o wiele boleśniejsze upadki niż byśmy sobie tego życzyli – niestety nie uda się tego nam raczej zmienić, bo to walka z wiatrakami.